‘Başka Hâller’ Çok Yakında Simbart Projects’de
‘Başka Hâller’ Çok Yakında Simbart Projects’de
Simbart Projects, 19 Kasım – 30 Aralık tarihleri arasında un eserlerinin yer aldığı ‘Başka Hâller’ isimli karma sergiye ev sahipliği yapıyor.
Sergi, nesnelerin, mekânların ve anlamların geçirdiği dönüşümler ve bu dönüşümlerin geride bıraktığı izleri sorguluyor. Bir şey değiştiğinde, işlevini yitirdiğinde, yok olduğunda ya da başka bir anıya dönüştüğünde geriye ne kalır?
Dönüşüm, başkalaşımın devam ettiği ve yeni anlamların ortaya çıktığı bir alan olarak ele alınıyor.
Bireysel hafızadan ekolojik ilişkilere, değişen çevresel koşullardan nesne ve kavram arasındaki geçişlere uzanan çalışmalar, geriye kalanların dönüşmeye devam ettiği farklı varoluş biçimlerini bir araya getiriyor.
Elif Acar çalışmalarının merkezinde insan ve doğa arasındaki ilişkiyi, hafıza ve dönüşüm kavramları üzerinden
ele alırken doğayla kurduğu teması temsili bir düzeyden çıkararak ortak bir hafıza ve varoluş alanı oluşturmanın yollarını arıyor. Günlük yürüyüşleri sırasında karşılaştığı ağaç kabukları, bitkiler ve palmiye ağacı parçaları gibi doğal malzemelerle çalışan sanatçı, bu malzemeleri yalnızca üretimin fiziksel unsurları olarak değil, doğayla kurduğu temasların ve karşılaşmaların kayıtları olarak ele alıyor. Sergide yer alan “Yuva” adlı serisindeki çalışmalarında yuva, sabit bir mekân ya da güvenli bir sığınak olmaktan çıkarak karşılaşmalar ve dönüşümler aracılığıyla yeniden kurulan bir varoluş alanına dönüşüyor.
Doğadan toplanan her parça, geçmişin izini taşırken sanatçının müdahalesiyle yeni bir yapıya dönüşüyor. Malzemenin parçalanma, çözünme ve yeniden dönüşme potansiyeli ise yuvanın sabit bir yapı değil, sürekli başkalaşan bir oluş hâli olduğunu görünür kılıyor.
Ece Kibaroğlu’nun pratiği, nesne ve kavram arasındaki ilişkiyi; yansıma, bilgi, dil ve iletişim üzerinden
araştırıyor. Arkaik ve antik dönem araştırmalarından hareketle nesnenin fiziksel varlığı ile kavramsal karşılığı arasındaki ilişkiyi ele alan sanatçı, bu iki alanı birbirinin aynısı olmayan ancak birbirine yakın, yankı ve yansıma oluşturan yapılar olarak düşünüyor. Sergide yer alan ‘Labirent’ ve ‘Mavera’serilerine ait çalışmalarında metinler, sözcükler ve harfler aracılığıyla fiziksel gerçeklik ile kavramsal anlam arasındaki geçişleri araştırıyor. Nesnenin bilgisi sözcükler aracılığıyla aktarılırken, anlam da bu aktarım sürecinde değişiyor ve yeniden kuruluyor. Görünen ile görünmeyen, nesne ile kavram ve bilgi ile anlam arasındaki ilişkileri ele alan çalışmalar, bir şeyin kendisinden geriye yalnızca fiziksel bir iz değil, onunla birlikte dönüşen bir düşünce ve bilgi alanı kaldığını ortaya koyuyor.
Yeşim Özkan’ın çalışmalarının merkezinde işlevini yitirmiş yapılar, kullanım alışkanlıklarından kopmuş
nesneler ve zamansal olarak askıya alınmış durumlar üzerinden aidiyet ve varlığını sürdürme biçimleri yer alıyor.
Sergide yer alan ‘Tropik Dünya’ çalışmaları, arzulanan bir iklimin görüntüsünün ve atmosferinin gündelik mekânda üretilmesi üzerine odaklanıyor. Suyun yokluğu ile başka bir coğrafyanın iklimini gündelik mekâna taşıma arzusu birlikte ilerliyor. Suyun kendisini doğrudan temsil etmek yerine, etrafında oluşan beklentiler, alışkanlıklar ve çevreyi biçimlendiren düzenler görünür hâle geliyor. Suyu taşıyan, saklayan ya da ona ulaşmayı sağlayan bu nesneler, işlevini kaybetmiş, dekoratif bir objeye dönüşmüş ya da yerinden koparılmış durumda betimleniyor. Böylece artık mevcut olmayan ya da dönüşen bir koşul, geride bıraktığı gündelik düzenler aracılığıyla başka bir biçimde varlığını sürdürmeye devam ediyor.
Berk Şenol’un çalışmalarında gündelik nesneler, kişisel deneyimlerin ve zamanın taşıyıcılarına dönüşüyor.
Sergide yer alan ‘2pm-3pm’isimli çalışmasında, sanatçı bir ay boyunca her gün aynı saat aralığında yatağının üzerinde bir araya gelen objeleri düşük çözünürlüğü ve piksel üreten yapısıyla Game Boy kamerasıyla kaydediyor. Karantina döneminde edindiği uğraşlar, video oyunları, sürekli kullandığı gündelik eşyalar, vazgeçemediği yiyecek ve içecekler ile zamanla oluşan yaşam rutini, analog bir estetikle bir araya geliyor. Aynı saat aralığında çekilen bu fotoğraflar, bireysel hatıralardan nostaljik dijital çağın kolektif hatırasındaki yere, kartpostal formunda bir hatırlatıcı olarak evriliyor ve gündelik yaşamımın parçası olan nesnelerden oluşan paylaşılabilir bir günlük arşiv oluşturuyor.
