Türk Şiirinin ‘Can’ Damarı:
Can Yücel
Türk edebiyatının en özgün, en cesur ve hümanist seslerinden biri olan şair ve çevirmen Can Yücel, aramızdan ayrılışının yıl dönümünde yine kendi dizelerinin sıcaklığıyla anılıyor.
Kendine has üslubu, argo ve mizahı şiire ustalıkla yedirişi, toplumsal duyarlılığı ve Türkçeye kazandırdığı unutulmaz çevirileriyle iz bırakan Can Yücel; yaşamı boyunca sözünü sakınmayan, eğilip bükülmeyen duruşuyla edebiyatımızın simge isimlerinden biri oldu.
”Ben yaşamaktan öldüm…”
— Can Yücel
Şiirle, Eylemle ve Türkçe ile Geçen Bir Ömür
1926 yılında İstanbul’da dünyaya gelen Can Yücel, Eski Millî Eğitim Bakanı Hasan Âli Yücel’in oğluydu. Ankara ve Cambridge Üniversitelerinde Latin ve Grek dilleri ile edebiyatı okuyan usta isim, dünya edebiyatının dev yapıtlarını Türkçeye kazandırırken adeta yeniden yazdı. Shakespeare’in ünlü “To be or not to be” tiradını “Bir ihtimal daha var, o da ölmek mi dersin” ya da “Bir gece ormanda kaybolduk” sadeliğine çevirecek kadar Türkçenin ruhuna hâkim bir dil ustasıydı.
Ancak Can Yücel sadece bir çevirmen ya da şair değil; inandığı değerler uğruna bedel ödemekten çekinmeyen bir fikir insanıydı. Yazıları ve düşünceleri yüzünden hapis cezalarına çarptırılsa da ne mizahından ne de toplumsal kavgaya olan inancından vazgeçti.
Datça’da Bir “Mekanım Datça Olsun” Hikâyesi
Ömrünün son yıllarını çok sevdiği Muğla’nın Datça ilçesinde geçiren Usta Şair, 12 Ağustos 1999’da aramızdan ayrıldı. Vasiyeti üzerine Datça’ya defnedilen Can Yücel, geride onlarca şiir kitabı, çeviri eser ve hafızalara kazınan unutulmaz mısralar bıraktı:
”Sevgi duvarı”
”Anamın ipiyle indiğim kuyu”
”Bağlanmayacaksın”
”Her şey sende gizli”
Bugün, Can Yücel’i anarken sadece bir şairi değil; Türkçenin rengini, edebiyatımızın en samimi “Can”ını bir kez daha saygı, sevgi ve özlemle anıyoruz.
Ruhun şad, mekânın Datça olsun Usta!
